Door Wynold Verweij Kleurrijke bewegende schilderijen die ademen, aanzwellen en krimpen, dwalen en zoeken, zichzelf herhalen en toch weer herformuleren. Het lijkt wel minimalistische muziek uit het New York van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Klopt, maar dat is slechts de helft van het verhaal. Wat bedoeld was als een hommage aan deContinue reading “Minimal music en videokunst als organische eenheid”